Op zondag 1 september was het zover: de eerste wedstrijd van DS 1 veld stond op het programma. Al in het begin van augustus werden de data voor de wedstrijden gedeeld en al vroeg bleek dat 1 september voor vele van ons veel te vroeg kwam. Sommigen waren nog op vakantie en anderen hadden al andere plannen. Daardoor was het lang onduidelijk of we wel een wissel zouden hebben.

Op zondag 1 september was het zover: de eerste wedstrijd van DS 1 veld stond op het programma. Al in het begin van augustus werden de data voor de wedstrijden gedeeld en al vroeg bleek dat 1 september voor vele van ons veel te vroeg kwam. Sommigen waren nog op vakantie en anderen hadden al andere plannen. Daardoor was het lang onduidelijk of we wel een wissel zouden hebben.

Gelukkig kon Sonja een dienst ruilen met een collega en hadden we toch een wissel. Toch konden we niet helemaal vlekkeloos aan de start verschijnen, met 2 halve geblesseerden zou het flink aanpoten worden. Zeker toen bleek dat Atomium wel op volle oorlogssterkte was. Rena’s advies van tevoren was dan ook weinig opbeurend: laten we vooral zorgen dat we vandaag heel blijven. Dus geen gekke dingen doen en pak je rust wanneer het nodig is. En zoals altijd: blijf positief en hou plezier met elkaar!

We hadden een jubilaris in het midden: Nicolien was op deze mooie zondag maar liefst 50 jaar lid bij Snelwiek! Wat fijn dat ze dit feestje spelend mocht meemaken. De warming-up ging zoals altijd erg goed: de meesten hebben vast een paar keer heen en weer gelopen, maar helaas konden we Carla niet inschieten, omdat daar simpelweg geen tijd voor was. 

We begonnen de wedstrijd en hadden al snel de eerste pingel om onze oren. Gelukkig maakte Annet gelijk aan de andere kant de 1-1, waardoor wij al de wedstrijd wilden stoppen, het was immers al gelijk! Helaas besloot de scheidsrechter anders en al snel bleek dat wij het niet zouden gaan redden om Atomium bij te houden. Dan maar genieten van het zonnetje en het handbalspelletje. Gelukkig konden we blijven scoren, al was de ruststand 14-5.  

Na de rust gingen we er weer met volle moed tegenaan. Het doel van Atomium was om ons onder de 10 doelpunten te houden. Helaas voor hun is dat niet gelukt :). Ondanks dat we een aantal break-outs om onze oren kregen, hebben we ze redelijk bij kunnen houden. In de verdediging stonden we als een beest en in de aanval kwamen er de mooiste combinaties uit, ondanks de vermoeidheid. In de 2e helft was de stand 15-9 (waarbij we dus de eindstand liever niet noemen), waar we met zijn allen heel erg trots op kunnen zijn. We hebben mooie dingen gezien, waaronder een mooie bal a la Groot-Broch tussen Sharona en Annet, en Nicolien pikte ook een doelpuntje mee met een pingel. 

Met dank aan: de positieve woorden van Rena, de prachtige reddingen van Carla, de jubilaris Nicolien, de scorende Sanne, de nieuwe opbouwer Sharona, de beresterke Adinda, de altijd snelle Sophie, Sonja die er gelukkig ook bij was (en ook haar doelpuntjes meepikte!) en Annet die ondanks haar schenen toch nog doorliep.