In de rubriek 'Geef de Pen Door' geven we Snelwiekers de kans om zelf eens een stukje te schrijven. Deze keer: 'Oma' Riet Schoenmakers

Als er bij ons in de familie een verjaardag is, gaat het altijd alleen maar over handbal. Dat kan ook niet anders, met 3 kinderen en daar de kinderen en kleinkinderen weer van die fanatiek handballen! Want niet alleen Andre en Nicolien hebben hun leven gewijd aan de allermooiste sport, maar ook To en Klaas, die tegenwoordig in Amersfoort wonen, zijn vandaag de dag nog steeds actief bij hun eigen vereniging. Kleinkinderen Annet, Britt, Marit, Jarno, Hilde en Edo en achterkleinkinderen Boris, Max, Zoë, Lieve en Marijn handballen ook allemaal fanatiek. Ook zoon Floor heeft nog een blauwe maandag gehandbald, andere dochter Ineke dan weer niet, die was van het zwemmen.

Maar waar is dat toch allemaal begonnen? In mijn geheugen is alles gestart doordat Nicolien op woensdagmiddag voor 25 cent ging trainen toen zij 10 jaar was. To heeft eerst nog gebasketbald en is daarna ook gaan handballen. Andre had altijd de pech dat er te weinig jongens waren, dus hij kon pas later beginnen. Omdat we in die tijd nog geen vervoer hadden, werden de kinderen altijd opgehaald door mensen van de vereniging met een eigen auto.

Zelf ben ik zo ook in het vrijwilligerswerk bij Snelwiek gerold, zo ben ik lid geweest van de kantinecommissie, waardoor ik veel bardiensten heb gedraaid. Alle kleine kinderen die toen snoepjes bij me kwamen halen, zijn inmiddels groot en hebben alweer eigen kinderen, zo snel gaat de tijd! Ook tijdens de kampen ging ik mee als keukenhulp, dit was erg vermoeiend, maar heel erg leuk. Nog steeds krijg ik heerlijke zoenen van bijvoorbeeld Edwin Looijen en Danny Baijens als ik ze zie.

In 1991 tijdens het 50-jarig bestaan, heb ik een grote pan soep voor een heleboel mensen gekookt, daar hoor ik nog steeds mensen over! En een andere herinnering is dat ik toen ook nog gevolksdanst heb.

Na een tijdje vond ik mezelf te oud worden voor de kantinedienst en ben ik gestopt met vrijwilligerswerk. Mocht ik in die tijd iemand te kort hebben gedaan, dan spijt mij dat zeer.

Ik zou graag nog wat jonger zijn, zodat ik nog wat meer zou kunnen en vaker bij Snelwiek zou kunnen zijn, maar dat gaat helaas niet meer. Het is lastig dat ik nog steeds ouder word en er mensen al lang overleden zijn, die mensen mis ik wel.

Via Facebook en de kinderen krijg ik natuurlijk nog veel mee van het cluppie. Ik vind het fijn om nog een beetje betrokken te blijven zo. Dus misschien tot ziens bij een reünie of op Facebook!

Lieve groetjes,

Oma Riet

P.S. Ik wil graag de pen doorgeven aan mijn dochter To!